Bejtarowcy


Bejtar bardzo aktywnie współpracował z włoskimi organizacjami faszystowskimi. M.in. organizowano wspólne obozy Bejtaru i Balilli
Do tego elementem munduru była brunatna (brązowa ?) koszula . Bejtar działał w szeregu państw europejskich, propagując koncepcję uzyskania niepodległego państwa dla Żydów metodą walki zbrojnej. Jego działacze wykonywali salut rzymski z okrzykiem „Tej Haj” (była to nazwa kolonii w północnej Palestynie, gdzie w walce z Arabami poległ patron organizacji, były oficer rosyjskiej armii Józef Trumpeldor). Związek oficjalnie współpracował z włoskimi faszystami (np. organizował obozy szkoleniowe wspólnie z faszystowską młodzieżówką - Balillą), a jego umundurowanie obejmowało charakterystyczne, brunatne koszule (sic!). Spośród wszystkich narodowo-radykalnych ruchów międzywojnia to właśnie żydowski Bejtar jako jedyny był ideologicznie pokrewny nazistom. O ile bowiem nacjonalizm innych narodowych radykałów osadzony był wyraźnie w kontekście chrześcijańskim (co odróżniało go także od antychrześcijańskiego faszyzmu włoskiego), o tyle Bejtar – podobnie jak naziści – wyrastał ze światopoglądu ateistycznego i materialistycznego, który wiódł go do deifikacji własnego narodu (lider Bejtaru Żabotyński mawiał: „Jedynym bogiem jest Izrael.”). Do obcych Związek nastawiony był szowinistycznie, co w latach czterdziestych znalazło wyraz w zbrodniach popełnianych przez jego bojówkę (Irgun Cwai Leumi, znaną bardziej po prostu jako Irgun) na każdym, kogo postrzegano jako przeszkodę na drodze do stworzenia państwa Izrael. (Zbrodnie te były tak okrutne, że działalność Irgunu potępiała nawet główna żydowska organizacja paramilitarna – Hagana.).

Pierwszą grupę Bejtaru założył W. Żabotyński w 1923 roku w Rydze. W 1936 roku Światowa Komenda "Brith Trumpeldor" liczyła około 52 tysiące członków, z czego 75% stanowili Bejtarowcy z Polski.

Podstawą ideologii tej organizacji były trzy tezy:
1. odrodzenie narodu żydowskiego da się przeprowadzić jedynie przez odpowiednie wychowanie młodego pokolenia - przy użyciu systemu skautowego. Jedną z zasadniczych cech organizacji była zupełna apartyjność i apolityczność.
2. naród żydowski, jak każdy inny, dla zajęcia odpowiedniego stanowiska w rodzinie narodów cywilizowanych i dla utrwalenia swego bytu musi mieć własny kraj, terytorium, państwo. Odbudowa państwowości żydowskiej możliwa jest tylko w prastarej ojczyźnie - Palestynie. Dla osiągnięcia tego celu organizacja popierała emigrację młodego pokolenia do Palestyny.
3. Polska nie jest krajem tymczasowego pobytu, tzw. galusu (niewoli), lecz ojczyzną. Rozwiązanie kwestii żydowskiej w Polsce dałoby się przeprowadzić z jednej strony przez emigrację i stworzenie własnej siedziby narodowej, z drugiej zaś przez "uobywatelnienie" nowego pokolenia.

Organizacja im. kpt. Trumpeldora rozwinęła swoja działalność na terenie całej Rzeczypospolitej Polskiej. Siedzibą władz naczelnych była Warszawa. Na czele organizacji stała Komenda Naczelna.

W poczet związku przyjmowano osoby płci obojga spośród młodzieży żydowskiej szkolnej. Ponieważ do organizacji należała w większości młodzież robotnicza i rzemieślnicza, więc wykorzystano to i stworzono sekcje (zastępy), których członkowie byli nie tylko w tym samym wieku, lecz także jednego zawodu.

Pod względem wieku cała organizacja była podzielona na trzy warstwy.

Do pierwszej Kwirim (Lwiątka) należeli członkowie liczyli od 8 do 13 lat. Program zajęć w tej grupie przewidywał przygotowanie i wprawianie się do życia skautowego. Na zajęciach objaśniano im Prawo Skautowe, program i ideologie organizacji, prowadzono pogadanki, opowiadano gawędy. Istotnym punktem programu były techniki skautowe: musztra, ćwiczenia gimnastyczne, gry i zabawy. Organizowano jedno i dwudniowe wycieczki. Prowadzono również propedeutyczną naukę obu historii i geografii.

Druga warstwa Cajfim (Wywiadowcy) to skauci właściwi (13-18 lat). W grupie tej rozpoczynała się właściwa nauka życia. Szczególnie duża wagę przywiązywano do ćwiczeń fizycznych hartujących ciało, wyrabiania spostrzegawczości, umiejętności orientacji w terenie. Wprowadzono szeroki zakres nauk judaistycznych oraz naukę o Polsce.

Trzecia warstwa Ksziszim (młodzież powyżej 18 roku życia) oprócz powyższego, zajmowała się literaturą, prowadzono w niej dyskusje na tematy społeczne i skautowe. Gruntownie zaznajamiano się z programami rozmaitych partii w Polsce i Palestynie. Szczególnie dużą uwagę przywiązywano do rozwoju fizycznego i sportu.

Struktura Organizacji im. kpt. Trumpeldora przedstawiała się następująco: każde gniazdo podzielone było na drużyny, te zaś na plutony, plutony dzieliły się na sekcje. Sekcja składała się z 8 do 25 członków. Dla instruktorów organizowano specjalne kursy i szkoły. Szarża Związku składała się z Naczelnika, Zastępcy, członków komendy, plutonowych, patrolowych i kaprali (ci ostatni mieli na zebraniach Szarży tylko głos doradczy). Każdego roku we wrześniu na Ogólnym Zebraniu Szarży członkowie Szarży wybierali: Naczelnika i innych członków Komendy Związku.

Procedura przyjęcia kandydata w poczet członków związku rozpoczynała się od wypełnienia specjalnej deklaracji. Kandydat zwracał się kandydat z prośbą o przyjęcie go do konkretnego gniazda. Zobowiązywał się do uiszczenia opłaty wpisowej i regularnego wpłacania opłaty członkowskiej, jak również do stosowania się do statutów, regulaminów związku oraz do wypełniania rozkazów przełożonych. Na ankiecie tej wpisywał również wszystkie swoje dane personalne, dane dotyczące dotychczasowej służby skautowej (jeżeli taka miała już miejsce), rangi skautowej, przebytych chorób, zajęć rodziców, znajomości języków, umundurowania i przedmiotów skautowych. Na drugiej stronie znajdowało się poświadczenie rodziców zezwalające dziecku na przynależność do Żydowskiego Związku Skautowego im. kpt. Trumpeldora. Po przyjęciu i pozytywnym rozpatrzeniu deklaracji (o przyjęciu do danego plutonu lub drużyny decydowało dowództwo tegoż) nowo przyjęty członek składał przyrzeczenie. Można je było składać w języku polskim lub hebrajskim w zależności od woli składającego:

"Mam szczerą wolę uczynić wszystko co jest w mojej mocy
1) aby całym życiem pełnić służbę Bogu i Narodowi memu,
2) bliźnim nieść pomoc,
3) być posłusznym prawu skautowemu.

Po złożeniu przyrzeczenia członek otrzymywał dowód tymczasowy, zaś po miesiącu od dnia złożenia przyrzeczenia legitymacje. Po zdaniu tzw. egzaminu III stopnia członek otrzymywał znaczek "Tel-Chaj". Program egzaminu III stopnia obejmował:
a) Historię Żydów, palestynografię, w ogólnych zarysach historię kolonizacji. Doskonalą znajomość w mowie i piśmie języka hebrajskiego, historię syjonizmu, znaczenie chorągwi narodowej, znajomość hymnu narodowego i szomrowego.
b) Historię Polski - propedeutycznie, geografia Polski w ogólnych zarysach.
c) Znajomość organizacji Trumpeldor, jej istoty i znaczenia, oraz innych związków skautowych, prawo skautowe w języku polskim i hebrajskim,
Skautów powyżej 18 lat obowiązywała dodatkowo znajomość ekonomii politycznej, prądów w żydostwie, partii politycznych w Palestynie, geografii Żydów i życia w diasporze.

Od 1928 roku kierownictwo organizacji wprowadziło w Palestynie obowiązek noszenia przez członków organizacji mundurów koloru brązowego - "symbolu ziemi palestyńskiej". Analogiczne mundury nosili Bejtarowcy w Polsce. Organizacja im. kpt. Trumpeldora posiadała również swój hymn - Techzakanach. Nie ma niestety żadnych informacji dotyczących wyglądu znaczka Tel-Chaj. Zawołanie obowiązywało identyczne jak w organizacji Haszomer Hacair: "Chazak We 'emac".

Żydowski Związek Skautowy im. kpt. Trumpeldora w roku 1923 podjął próbę nawiązania kontaktu z ZHP. Zwrócił się z prośbą o wydanie pozytywnej opinii do MSW, aby mieć możliwość współpracy z ZHP jako jedyna w Polsce prawną organizacją skautową. Z informacji zawartych w dokumentach i korespondencji nie wynika, aby organizacja ta została zalegalizowana jako skautowa czy harcerska.