Wielki Orczyk Ukraina Bol'shiye Yerchiki Velikiy Yerchik bułak

Stanisław Bułak-Bałachowicz

Stanisław Bułak-Bałachowicz (ur. 10 lutego 1883, zm. 10 maja 1940), polski wojskowy, generał, pochodzenia białoruskiego.

Urodzony 10 lutego 1883 w Meysztach na Wileńszczyźnie w powiecie brasławskim. Od początku pierwszej wojny światowej w 1914 służył w armii rosyjskiej. W 1915 został awansowany na stopień oficerski. Po rewolucji w Rosji walczył w różnych formacjach "białych", głównie na obszarze Estonii, między innymi w armii gen. Judenicza, gdzie w 1919 został awansowany na stopień generała majora.

Na początku 1920 roku nawiązał kontakt z Naczelnym Dowództwem Wojska Polskiego, podczas toczącej się wówczas wojny polsko-bolszewickiej. W następstwie tego, w marcu 1920 dokonał śmiałego rajdu przechodząc na polską stronę frontu na czele oddziału 800 kawalerzystów, koło Dyneburga na Łotwie. Po reorganizacji w Brześciu nad Bugiem, oddział gen. Stanisław Bułak-Bałachowicza brał od czerwca 1920 udział w walkach na froncie polsko-bolszewickim na obszarze Polesia. Po odwrocie wojsk polskich, od 15 sierpnia 1920 walczył w bitwie warszawskiej na kierunku Włodawa-Pińsk, zdobywając Pińsk 26 września.

Rozkazem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 28 września 1920 wojska gen. Bułak-Bałachowicza zostały określone jako Ochotnicza Sprzymierzona Armia, przy czym generał nazwał ją Rosyjską Ludową Armią Ochotniczą. Mimo zawarcia rozejmu między Polską a stroną sowiecką w Rydze 12 października 1920, armia gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza od 5 listopada 1920 podjęła samodzielne działania bojowe na obszarze Białorusi zajętym przez bolszewików, zdobywając 10 listopada Mozyrz. W Mozyrzu gen. Bułak-Bałachowicz ogłosił niepodległość Białorusi i powołał rząd Republiki Białoruskiej, lecz po kilku dniach i kontrofensywie oddziałów bolszewickich, jego armia została zmuszona do wycofania do Polski. Gen. Stanisław Bułak-Bałachowicz przekroczył granicę Polski 28 listopada, w ślad za głównymi siłami swojej armii, która następnie została w Polsce internowana.

Po wojnie polsko-bolszewickiej, gen. Bałachowicz osiadł w Warszawie, prowadząc działaność polityczną. Po wybuchu II wojny światowej, generał stanął na czele ochotniczego oddziału biorącego udział w obronie Warszawy we wrześniu 1939. Zginął podczas próby aresztowania przez Gestapo 10 maja 1940 na ul. Paryskiej na Saskiej Kępie w Warszawie.

Tekst Wikipedia