Dmytro Łewycki, ukr. Дмитро Левицький (ur. 1877, zm. 1942) – prawnik, adwokat, ukraiński działacz polityczny i społeczny.

W roku 1917 przewodniczący Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny z Galicji i Bukowiny w Kijowie. W latach 1919-1921 poseł Ukraińskiej Republiki Ludowej w Kopenhadze. Od roku 1921 redaktor naczelny Diła we Lwowie. Współtwórca Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO), jego pierwszy i długoletni prezes (w latach 1925-1935), a następnie wiceprezes. Poseł na Sejm RP dwóch kadencji (1928-1930) i (1931-1935). We wrześniu 1930 roku uwięziony w twierdzy brzeskiej, uwolniony bez procesu po uzyskaniu mandatu poselskiego[1]

Po najeździe sowieckim na Polskę aresztowany we Lwowie 28 września 1939 r przez NKWD, zmarł na zesłaniu w Bucharze (Uzbekistan) w roku 1942.