RUS         PL                                                                                                                                
 Geography
  Geography of ukraine



 History
  History of Ukraine
  CRU
  Simon Petlura
  Soldier's Petlura
  Prisoners of war
  ZURL
  UNR
  UHA
  Great famine
  OUN
  Ukrainian Insurgent    Army or UPA
  World War One (photo)



 Maps - dokuments
  Old maps
  Dokument's



 XML
Otrzymywanie informacji o nowościach na witrynie!
   Historia


 News
  News
  Search for news




 Politicians otherwise
  Julia Tymoszenko
  Wiktor Juszczenko
  Wiktor Janukowycz

 

HISTORIA

We wczesnym średniowieczu zamieszkane przez Słowian ziemie nadczarnomorskie stały się obszarem penetracji szwedzkich Waregów. Od nazwy jednego z ich plemion, Rusów, wywodzi się nazwa Rusi. Jeden z wareskich wodzów o imieniu Ruryk zdołał skupić pod swą władzą znaczną grupę plemion słowiańskich i dał początek dynastii Rurykowiczów władających w następnych wiekach Rusią Kijowską, obejmującą m.in. większość dzisiejszej Ukrainy ale również część terenów należących obecnie do Rosji i Białorusi i mającą swój centralny ośrodek w Kijowie.

W 988 potomek Ruryka Włodzimierz Wielki przyjął chrzest z Bizancjum. Umocniony został tym samym wpływ kultury greckiej na Rusi. Choć państwo Rurykowiczów było najludniejszym i największym pod względem powierzchni w Europie na jego potencjale odbijały się ciągłe walki wewnętrzne, a także zagrożenie ze strony ludów koczowniczych zamieszkujących stepy nadczarnomorskie (Połowcy, Pieczyngowie). W XIII wieku cała Ukraina opanowana zostają przez Złotą Ordę. Ruś Kijowska została zhołdowana i znalazła się wówczas w okresie rozbicia dzielnicowego, zaś główny ośrodek ukraińskiej państwowości przeniósł się do Rusi Halicko-Wołyńskiej.

Rozbiór państwa

Po zabiciu ostatniego księcia halickiego Jerzego przez bojarów w XIV wieku tereny położone wokół Lwowa i Przemyśla (tzw. Ruś Czerwona) zostały włączone na zasadach autonomicznych do Królestwa Polskiego. Od tego też czasu datuje się zwrot polskiej polityki zagranicznej z zachodu na wschód. Język ruski stał się jednym z oficjalnych języków na wschodnich połaciach państwa polskego. Na krótki czas Ruś Halicko-Włodzimierska została przejęta przez Królestwo Węgier (czasy panowania króla Ludwika), lecz pod koniec XIV wieku jako posag Jadwigi Andegaweńskiej wróciła do Polski. Na terenie Rusi Czerwonej powstały województwa: ruskie (ze stolicą we Lwowie), bełzkie oraz podolskie (stolica Kamieniec Podolski). W owym czasie rozpoczęła się ich kolonizacja przez polską szlachtę.

Ruś Kijowska

Ziemie z Kijowem, Wołyniem i Czernihowem prawie całkowicie opanowane zostały w XII i XIV wieku przez Wielkie Księstwo Litewskie, które sięgało wówczas prawie do Morza Czarnego. W wyniku unii krewskiej dynastia Jagiellonów roztoczyła swe zwierzchnictwo nad całym teretorium Rusi

Rzeczpospolita Obojga Narodów

W wyniku unii lubelskiej z 1569 roku do Korony (Królestwa Polskiego) przyłączone zostały obszary dzisiejszej Ukrainy, pomimo gwałtownych protestów posłów litewskich. Na własność króla polskiego przeszły województwa wołyńskie (stolicą w Łucku), kijowskie, bracławskie oraz czernihowskie. W 1596 Ruscy biskupi prawosławni zmuszeni zostali przez króla Zygmunta III Wazę do zawarcia na synodzie w Breściu unię powtórnie przyjmując zwierzchnictwo Papieża i tworząc w ten sposób Ukraiński Kościół Greckokatolicki. W końcu XVI i w XVII wieku Ukraina była widownią częstych powstań kozackich (powstanie Nalewajki) sukcesywnie tłumionych przez Polaków do czasu powstania Chmielnickiego (bezpośrednim powodem jego wybuchu była niezgoda sejmu na podwyższenie liczby Kozaków rejestrowych, co obiecał Kozakom planujący wojnę z Turcją król Władysław IV Waza)

Talent dowódczy i sojusz z Tatarami krymskimi pozwoliły Chmielnickiemu na zorganizowanie faktycznie niezależnego państwa. Był to jednak stan przejściowy nie mający szans na utrwalenie. W okresie wojen kozackich narodziła się idea powstania trzeciego, ruskiego członu federacji polsko-litewskiej (promował ją wojewoda kijowski Marian Kisiel i król Jan Kazimierz).

Nie zaakceptowała jej polska i litewska szlachta i ostatecznie została zarzucona po ugodzie w Perejasławiu z 1654 roku . Wówczas Chmielnicki zawarł sojuszniczą wojskową ugodę z Rosji, która potraktowała ją jak powód do okupacji Ukrainy. W toku walk polsko-rosyjskich część Kozaków opowiedziała się za związkiem z Rzeczpospolitą, część za Rosją. W 1658 część kozaków zawarła z Rzeczpospolitą ugodę hadziacką, na mocy której powstawało państwo trójczłonowe - Rzeczpospolita Trojga Narodów Jej postanowienia nigdy jednak nie weszły w życie. Ostatecznie, na mocy rozejmu w Andruszowie 1667 lewobrzeżna Ukraina z Kijowem przeszła w ręce Moskwy, podczas gdy prawobrzeżna pozostała przy Polsce (okresowo, po traktacie w Buczaczu 1672 do pokoju w Karłowicach 1699, jej część znalazła się pod władzą Turcji).

Rozbiory

W wyniku rozbiorów Polski terytorium Ukrainy podzieliły między siebie Rosja i Austria. Katarzyna II Wielka zagarnęła dla Rosji Wołyń, Kijowszczyznę oraz Podole. Ukraińcy nie otrzymali tam jakiejkolwiek formy autonomii, tereny te inkorporowano do Rosji jako trzy prawobrzeżne gubernie: kijowską, wołyńską (ze stolicą w Żytomierzu) oraz podolską (Kamieniec Podolski). Rosja od początku uznawała Ukraińców za jeden ze szczepów narodu rosyjskiego, aczkolwiek początkowo nie utrudniała zawzięcie rozwoju rodzącego się właśnie ruchu ukraińskiego (wobec dominującej pozycji żywiołu polskiego na tych ziemiach, a także słabo jeszcze wykształconego aparatu władzy). Pozwoliło to na wykształcenie (za sprawą Tarasa Szewczenki) literackiego języka ukraińskiego. Nieliczne elity ukraińskie (Szewczenko, Hruszewśky) widziały wtedy przyszłość swego kraju w związku z Rosją. Jednak z biegiem czasu okazało się, że polityka rosyjska ograniczyła się do propagowania ruchu moskalofilskiego na Ukrainie przy konsekwentnym odmawianiu Ukraińcom prawa do odrębności narodowej i wzmagających się represjach wobec ukraińskich działaczy. Rosyjską politykę definiowały np. cyrkularz wałujewski z 1863 i ukaz emski z 1876.

Inaczej przedstawiała się sytuacja Ukraińców w Galicji.

W pierwszych latach po rozbiorach dominującym procesem była tam polonizacja, a właściwie jedynym ośrodkiem rozwoju ruchu ukraińskiego był wspierany przez Austrię, ale także w znacznej części spolonizowany kościół unicki. Podejście Polaków do problemu ukraińskiego było takie samo jak Rosjan - nie uznawano odrębności ukraińskiej, a jedynie szczep ruski narodu polskiego.

Dopiero gdy Ukraińcy wyłonili się w Galicji jako licząca się siła polityczna (takim punktem zwrotnym były wydarzenia Wiosny Ludów i powstanie Hołownej Rady Ruskiej) Wiedeń przystąpił do polityki wygrywania ich przeciw Polakom. Jednak po zawarciu kompromisu z Polakami (autonomia Galicji) czynił to dość rzadko, uznając (w zamian za poparcie polskie w sejmie) problem ukraiński za wewnętrzną sprawę polską. Niemniej, Ukraińcy galicyjscy mieli odtąd znacznie lepsze warunki dla rozwoju kultury narodowej, niż będący pod jarzmem znacznie silniejszego niż Polacy caratu Ukraińcy rosyjscy. Innymi powodami były wyższa jakość życia i większy procent ludności miejskiej w Galicji. Ukraińcy zamieszkiwali w Galicji jej wschodnią część ze Lwowem i Przemyślem, w miastach stanowili zdecydowaną mniejszość (dominowali tam Polacy i Żydzi), ale wystarczyło to do wykształcenia się warstwy energicznej inteligencji ukraińskiej. Poza wschodnią Hałyczyną Rusini dominowali na terenie Bukowiny i części Besarabii. Podstawowe dążenia ruchu ukraińskiego w drugiej połowie XIX wieku to - podział Galicji na wschodnią i zachodnią (w odrębnej Galicji Wsch. mieliby przewagę liczebną) i demokratyczna ordynacja wyborcza. Do końca istnienia Austro-Węgier u władzy w Galicji utrzymywali się dążący do kompromisu konserwatyści polscy (krakowscy Stańczycy), jednakże rozkwit ruchów nacjonalistycznych po obu stronach zapowiadał nadejście w przyszłości rozwiązania siłowego.

Na ziemiach ukraińskich pod władzą Rosji w końcu wieku ruch ukraiński wegetował. Już w 1839 zlikwidowano Cerkiew unicką poprzez akt .dobrowolnego połączenia. z Cerkwią prawosławną. Ożywienie nastąpiło na początku XX wieku, uformowały się główne ukraińskie stronnictwa polityczne (socjaliści Petlury i Wynnyczenki, nacjonaliści) a w okresie rewolucji 1905-1907 założone zostały liczne stowarzyszenia (Proświty) i pisma. Ruch ukraiński nabrał już w tym czasie wyraźnych cech antyrosyjskich

W III 1917 powstała Centralna Rada Ukrainy (CRU, przewodn. Hruszewski), a wyłoniony przez nią Sekretariat Generalny zaczął tworzyć administrację państw.; konflikt na tym tle z ros. Rządem Tymczasowym trwał do rewolucji październikowej 1917 i po upadku tego rządu; CRU proklamowała (III Uniwersał) powstanie Ukr. Republiki Lud. (UNR). CRU 9 II 1918 sygnowała pokój z państwami centralnymi (brzeski traktat pokojowy). Niezadowolenie na wsi z niezdecydowanej polityki władz UNR doprowadziło do przewrotu: 29 IV 1918 wojsko ukraińskie i chliborobi obwołali gen. Pawła Skoropadskiego hetmanem Ukrainy. Autorytet hetmana zniszczyła jego uległość wobec Niemców (którzy zlikwidowali wojsko ukraińskie, wprowadzili sądy wojenne, rekwizycje żywności), nieumiejętność rozwiązania problemów społ. (np. reforma rolna) oraz powszechna propaganda rewol., zwł. bolszewicka. Porażka Niemiec w I wojnie świat. przesądziła losy hetmana (14 XII 1918 zbiegł z Kijowa do Niemiec). 13 XI działacze UNR utworzyli Ukraiński Dyrektoriat (przewodn. Wynnyczenko, potem Petlura) i rozpoczęli powstanie narodowe, tego dnia bolszewicka Rada Komisarzy Ludowych anulowała traktat brzeski, a Armia Czerwona rozpoczęła atak na Ukrainie. 6 I 1919 proklamowano w Charkowie (do 1934 stolica Ukrainy) Ukraińską SRR. Od wsch. naciskały na Ukrainie siły antybolszewickie (gen. A.I. Denikin), na wybrzeżu czarnomorskim lądowały wiosną 1919 interwencyjne wojska francuskie. W Galicji Wsch. w X 1918 utworzono Zachodnioukraińską Republikę Ludową (ZURL; prez. J. Petruszewycz), ale po ciężkich walkach oddziały ZURL zostały wyparte z Galicji przez siły polskie. Na Ukrainie wielu atamanów usamodzielniło się, pewną rolę odegrał też anarchizujący ataman N. Machno (na południu Ukrainy). Charakterystycznym, a tragicznym zjawiskiem były w tym czasie pogromy żydowskie, dokonywane przez poszczególnych atamanów ukraińskich (wbrew rozkazom Petlury) i oddziały Armii Czerwonej. Ostatnim aktem na rzecz niepodległości Ukrainy było zawarcie IV 1920 sojuszu UNR z Polską (ostro krytykowany przez nacjonalistów, zawierał bowiem rezygnację z Galicji Wsch. i części Wołynia) oraz wspólna walka przeciw bolszewikom (wojna polsko-bolszewicka 1919-21). Ludność Ukrainy nie poparła tej walki, a ryski traktat pokojowy, zawarty III 1921 przez Polskę z Rosyjską FSRR i Ukraińską SRR, przekreślił dalsze istnienie UNR. W wyniku I wojny świat., wojny z Polską i decyzji władz sowieckich poza granicami dzisiejszej Ukrainy znajdowały się: Galicja Wsch. i część Wołynia (Polska), Ruś Podkarpacka (od 1918 w Czechosłowacji), pn. Bukowina i Besarabia (Rumunia), Krym i okręg taganroski (od 1924 w Ros. FSRR) oraz ukr. część guberni woroneskiej, tambowskiej i ziem kozackich (Rosyjska FSRR). Ukraińska SRR była organizmem pozornie odrębnym, faktycznie zależnym od władz w Moskwie, rządzonym bezpośrednio przez Komunistyczną Partię (bolszewików) Ukrainy (KP(b)U), utworzoną VII 1918 w Moskwie. W końcu XII 1922 Ukraina weszła z innymi republikami sowieckimi w skład ZSRR. Przez kilka lat prowadzono tzw. korienizację (ukrainizacja, unarodowienie biurokracji państw. i kultury), która wraz z upowszechnieniem oświaty miała służyć gł. indoktrynacji w duchu komunistycznym. Głód 1921-22 wykorzystano, jak w całym ZSRR, do walki z religią i duchowieństwem (zamykanie świątyń, konfiskata dobytku). Wprowadzona centralnie 1921 Nowa Ekonomiczna Polityka uspokoiła wieś i poprawiła sytuację gospodarczą, zwycięstwo grupy Stalina w walce o władzę w ZSRR zapoczątkowało wielkie zmiany. W 1928 zaczęło się uprzemysłowienie (rozbudowa przemysłu zbrojeniowego), następnie powszechna kolektywizacja rolnictwa.

Opór chłopów ukraińskich władze złamały terrorem i planową akcją potęgującą skutki głodu 1931-32 na Ukrainie (wyludnione wsie zasiedlano Rosjanami). Od 1929 zaczęła się bezwzględna rusyfikacja, niszczenie zabytków, masowe mordowanie ukraińskich księży prawosławnych i lirników (z reguły niewidomych, 1935 rozstrzelano ich wraz z małoletnimi przewodnikami); podczas wielkich czystek 1935-38 Ukraina poniosła (dotyczy to również tamtejszych Polaków) najcięższe w ZSRR ofiary.

Rozmiary represji ograniczył nieco N.S. Chruszczow (1938 stanął na czele KP(b)U), nasilając jednocześnie kurs rusyfikacji. Po wybuchu II wojny świat. ZSRR w sojuszu z Niemcami 17 IX 1939 dokonał agresji na Polskę i anektował jej ziemie wsch. (wg uzgodnień tzw. paktu Ribbentrop-Mołotow, VIII 1939). Obszar nazwany wówczas Ukrainę Zachodnią wcielono do Ukr.SRR i ZSRR. VIII 1940 przyłączono (wymuszona zgoda Rumunii) pn. Bukowinę i Besarabię (większość jej połączono z Autonomiczną Mołdawską SRR, tworząc Mołdawską SRR). W czasie II wojny świat. Ukraińcy z Galicji Wsch. spodziewali się powstania państwa ukr. pod protekcją Niemiec. Organizacja Ukr. Nacjonalistów (rozbita na frakcje banderowców i melnykowców, od przywódców: S. Bandery i A. Melnyka) próbowała działać na rzecz niepodległości, a jednocześnie, wbrew stanowisku duchowego przywódcy ukr., arcybpa metropolity R. Szeptyckiego, stymulowała terror (rzezie ludności pol. w Galicji Wsch. i na Wołyniu). Działająca od 1941 Ukraińska Powstańcza Armia (UPA), następnie zdominowana przez banderowców, od 1943 prowadziła walkę z Niemcami, Polakami i komunistami (ZSRR, partyzantka sowiecka). W 1943 powstała ukraińska Dywizja SS Galicja (melnykowców, rozbita 1944, weszła w skład UPA). Na okupowanej Ukrainie Niemcy nie utworzyli państwa ukr., tylko własną okupacyjną administrację, z rozbudowanym aparatem represyjnym (m.in. eksterminacja Żydów, np. Babi Jar w Kijowie). Po wojnie na Ukrainie odbudowano reżim komunistyczny, bez zmiany statusu Ukraińskiej SRR. Jeszcze w 1944 z Krymu deportowano Tatarów, a w obozach koncentracyjnych osadzano wracających sowieckich jeńców wojennych, "kolaborantów" (rzeczywistych i ukraińskich niepodległościowców) oraz osoby powracające z prac przymusowych w Niemczech. W głąb Rosji deportowano z Galicji Wschodniej ok. 0,5 mln osób. Do 1956 przedłużyła się walka z UPA. Przywrócono kurs rusyfikacyjny, rozpętano kampanię antyżydowską (walka z "kosmopolityzmem"). Rusyfikację zahamowano po śmierci Stalina (1953), powrócono do niej po upadku Chruszczowa (1964). Uderzeniem w inteligencję i gospodarkę ukraińską było skierowanie 1954-56 ok. 100 tys. komsomolców ukraińskich do zagospodarowania nowych ziem na Syberii. W 1954, w 300-lecie "zjednoczenia Ukrainy z Rosją", Ukraina na polecenie Chruszczowa otrzymała Krym (ówcześnie nie miało to realnego znaczenia). Za rządów L.I. Breżniewa nastąpiła ponowna ostra rusyfikacja (m.in. zamknięto większość szkół ukr.). Zniszczony ukraiński ruch narodowy odbudowywał się, ale z większym udziałem nurtu demokratycznego, szerzyły się nielegalne wydawnictwa (tzw. samizdat).

Mimo prześladowań opozycja przetrwała, podobnie jak Kościoły unicki i katolicki ("Kościół katakumb" w ZSRR). Charakterystyczna dla ZSRR pogarszająca się sytuacja gospodarcza i społeczna na przełomie lat 70. i 80. istniała również na Ukrainie. Wstrząsem dla Ukrainy, który pobudził ją do nowej aktywności, była już w okresie pierestrojki katastrofa w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej (1986). Władze centralne zademonstrowały typowy dla dawnych czasów styl wyciszania i załatwiania sprawy, reakcją był żywiołowy protest społeczny. We Lwowie wracano do tradycji Strzelców Siczowych, w III 1988 powstał Ukraiński Związek Helsiński (UHS, gł. organizacja opozycyjna, przywódcy: W. Czornowił, B. i M. Horyniowie i in.). Zaczęła się odradzać ukraińska Cerkiew autokefaliczna, Kościoły unicki i katolicki. W 1989 powstał szeroki Ukraiński Ruch Narodowy na Rzecz Przebudowy (przywódcy: M. Horyń, R. Bratuń, I. Dracz), 1990 przekształcony w Ukraińską Partię Republikańską (przewodniczący Ł. Łukjanenko), a 1990 centrowa Demokratyczna Partia Ukrainy (przywódcy Dracz i D. Pawłyczko). W VII 1990 Rada Najwyższa Ukrainy uchwaliła ustawę o suwerenności w ramach ZSRR, a przewodniczącym został Ł. Krawczuk. Jednocześnie trwały pertraktacje o nowy kształt ZSRR ( Wspólnota Niepodległych Państw). W VIII 1991 doszło do nieudanego puczu w Moskwie, który skompromitował prez. M.S. Gorbaczowa i doprowadził do upadku ZSRR, 24 VIII Rada Najwyższa Ukrainy proklamowała pełną niepodległość i zdelegalizowała partię komunistyczną. Wybory prezydenckie wygrał jesienią 1991 Krawczuk (komunista orientacji niepodległościowej), a powszechne referendum zatwierdziło niepodległość (ponad 90%). W przedterminowych wyborach prezydenckich VII 1994 zwyciężył Ł. Kuczma. W VI 1996 uchwalono konstytucję stabilizującą ustrój prezydencko-parlamentarny i podporządkowującą rząd prezydentowi; konstytucja zatwierdza także autonomię Rep. Krym. 

marzec 1918:

powstanie Centralnej Rady Ukraińskiej w Kijowie
czerwiec: Centralna Rada powołuje ukraiński rząd tymczasowy (Generalny Sekretariat)
grudzień: bolszewicy proklamują utworzenie Ukraińskiej Republiki Rad

1918

styczeń: Centralna Rada ogłasza niepodległość Ukrainy
styczeń, luty: opanowanie Ukrainy przez bolszewików
luty: delegaci Centralnej Rady w Brześciu podpisują układ pokojowy z Niemcami i Austro-Węgrami; następuje ofensywa Niemiec i początek okupacji niemieckiej na terenie Ukrainy
kwiecień: obalenie Centralnej Rady i początek rządów hetmana Pawła Skoropadśkiego
listopad: koniec rządów Skoropadśkiego; utworzenie dyrektoriatu Ukraińskiej Republiki Ludowej; powstanie ukraińskie we Lwowie i początek wojny polsko-ukrińskiej na terenie Galicji; utworzenie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej.

1919

styczeń: zjednoczenie Ukraińskiej Republiki Ludowej z Zachodnioukraińską Republiką Ludową
kwiecień: opanowanie Ukrainy przez bolszewików
czerwiec: ofensywa wojsk Antona Denikina na Ukrainie
lipiec: opanowanie Galicji Wschodniej przez wojska polskie
grudzień: przywrócenie rządów bolszewickich na Ukrainie

1920 (kalendarium 1920/1921)

kwiecień: układ polityczno-wojskowy między Ukraińską Republiką Ludową, a Polską; ofensywa wojsk polskich i ukraińskich na Kijów
maj: kontrofensywa Armii Czerwonej
sierpień: "bitwa warszawska" - kontratak wojsk polskich
październik: koniec polskiej ofensywy i podpisanie układu rozejmowego między polską, a bolszewikami.

Mało kto pamięta, że wojna polsko-bolszewicka 1920 roku była wspólną wojną Polaków i Ukraińców. Porozumienie podpisane między naczelnikiem Józefem Piłsudskim i atamanem Semenem Petlurą miało na celu utworzenie niezależnego państwa ukraińskiego. Była to część planu Piłsudskiego, który zakładał powstanie kilku państw federacyjnych odgradzających Polskę od Rosji Radzieckiej. Ten sposób bowiem, uważany był za najlepszą ochronę przed Radzieckim imperializmem.
Ukraińcy walczyli ramię w ramię z Polakami; obroną Zamościa dowodził ukraiński pułkownik Marko Bezruczko, a Lwowa broniły obie armie.


1921

marzec: układ pokojowy między Polską, a Rosją i Ukrainą Radziecką w Rydze; Proklamowanie przez Lenina Nowej Polityki Ekonomicznej (NEP)
lato: głód
październik: włączenie Krymu do Rosyjskiej Republiki Radzieckiej
listopad: koniec wojny domowej na Ukrainie; Armia Czerwona rozbija wojska Ukraińskiej Republiki Ludowej

1922

26 wrzesnia przyjęto ustawę o "zasadach powszechnego samorządu wojewódzkiego, a w szczególności województw: lwowskiego, tarnopolskiego, stanisławowskiego".
grudzień: utworzenie ZSRR

1923

grudzień: państwa zachodnie uznają wschodnią granicę Polski

1926

kwiecień: list Stalina do Biura Politycznego KC KP(b)U - początek kampanii przeciw nacjonalizmowi ukraińskiemu

1929/1930

kolektywizacja rolnictwa ukraińskiego, początek masowego terroru wobec ukraińskiego chłopstwa
lato 1930: sabotażowa akcja OUN-UWO w Galicji Wschodniej i odwetowa akcja pacyfikacyjna władz polskich

1932

październik: zakończenie budowy tamy i elektrowni wodnej na Dnieprze

1932/1933

fala głodu

1935-1938

"Wielki terror"

1939

marzec: wcielenie Rusi Zakarpackiej do Węgier
wrzesień: wcielenie obszarów ukraińskich Rzeczypospolitej do ZSRR

1940

czerwiec: wcielenie Besarabii i płn. Bukowiny do ZSRR

1941

czerwiec: wybuch wojny niemiecko-radzieckiej; przywódcy OUN podejmują nieudaną próbę utworzenia niepodległego państwa ukraińskiego
sierpień: przyłączenie Galicji Wschodniej do Generalnego Gubernatorstwa; przekazanie Bukowiny i rejonu Odessy Rumunii; utworzenie Komisariatu Rzeszy Ukraina

1942

październik: utworzenie Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA)

1944

lato: zajęcie ziem ukraińskich przez Armię Czerwoną
listopad: wcielenie Rusi Zakarpackiej do ZSRR

1945-1950

Wojna partyzancka UPA na terenach Polski i ZSRR

1953-1956

Częściowa rehabilitacja ofiar stalinowskiego reżimu

1954

luty: włączenie Krymu w skład USRR

1961-1972

Rządy Petra Szełesta

1976

Listopad: utworzenie ukraińskiej sekcji Komitetu Helskińskiego - początek zorganizowanej opozycji antykomunistycznej na Ukrainie

1986

kwiecień: awaria elektrowni w
Czarnobylu

1990

lipiec: Rada Najwyższa USRR podejmuje uchwałę o suwerenności Ukrainy (wraz z zapowiedzią pozostania w składzie ZSRR)

1991

sierpień: Rada Najwyższa Ukrainy uchwala Akt Niepodległości
grudzień: pierwsze wybory prezydenckie (zwycięstwo Leonida Krawczuka)



UKRAINA - NARODZINY NARODU to zrealizowane w latach 2004 - 2007, podzielone na cztery czesci, dokumentalne dzielo Jerzego Hoffmana ukazujace tysiacletni proces ksztaltowania sie narodu ukrainskiego. W swoim filmie Jerzy Hoffman pokazuje przelomowe wydarzenia z historii Ukrainy, a zarazem jej kulture i obyczaje. Czy udalo sie rezyserowi opowiedziec historie ksztaltowania sie narodu ukrainskiego i niepodleglego panstwa ukrainskiego? Jak zaprezentowane zostaly w tym obrazie kontrowersyjne dla Polaków kwestie z historii Ukrainy? O tym warto przekonac sie juz samemu ogladajac "Narodziny narodu".


Film podnoszšcy temetykę wyzwoleńczych zmagań Ukrainy w burzliwych latach 1917-1920

Na podstawie: Andrzej Chojnowski "Ukraina", Warszawa 1997
Tekst opracował: Łukasz Szul. Orginał tekstu zaczerpnieto z serwisu http://www.rosjapl.info/ukraina/historia.php


 Webcam
  Webcam of Ukraine



 Forum
  Entering to forum


 Linki
  Archives


 My photo
  Photos in Piotrkow
  My family photo
  Place of memory
  Old cemetery
  Soldiers cemetery
  Soviet cemetery
  German cemetery
  Old city
  Lake Bugaj
  Different


 Video
  Video in Ukraine


 Stats
  Stats site



 Site map
  Site maps (XML)
  Site maps (HTML)
  Links Title (HTML)



 Translator On-Line
  Translator



 About
  About



 Search this site
Search:











Poprawny CSS!