Josyf kardynał Slipyj


Josyf Slipij
Josyf Iwanowycz Slipyj, ita Josyf Ivanovič Slipyj, ukr. Йосип Сліпий (ur. 17 lutego 1892 w miejscowości Zazdrist, archidiecezja lwowska obrządku ukraińskiego, zm. 7 września 1984 w Rzymie), duchowny katolicki obrządku ukraińskiego, metropolita Lwowa, kardynał.

Po ukończeniu gimnazjum w Tarnopolu oraz studiów filozoficznych i filologicznych na Uniwersytecie we Lwowie, został wysłany na studia teologiczne do Insbrucku  przez metropolitę obrządku grecko-katolickiego, Andrzeja Szeptyckiegp, które to ukończył w roku 1918. Święcenia kapłańskie przyjął 30 września 1917 z rąk Andrzeja Szeptyckiego. Po ukończeniu studiów w Insbrucku wyjechał do Rzymu, gdzie studiował na papieskich uniwersytetach Angelicum i Gregorianum w Instytucie Wschodnim. Do Lwowa powrócił w roku 1922, gdzie pracował jako duszpasterz w archidiecezji lwowskiej. W tym czasie zakłąda kwartalnik teologiczny "Bohoslavia" i kieruje jego pracami. Był wykładowcą teologii oraz rektorem (1925-1939) seminarium w Lwowie. W roku 1928 zostaje mianowany przewodniczącym Lwowskiego Towarzystwa Naukowo-Teologicznego.

25 listopada 1939 został mianowany koadiutorem metropolii lwowskiej (z prawem następstwa), z arcybiskupią stolicą tytularną Serne. Sakry biskupiej udzielił mu metropolita Lwowa Andrzej Szeptycki 22 grudnia 1939. 1 listopada 1944 został następcą Szeptyckiego na stolicy metropolitalnej we Lwowie, oraz jako biskup a i Kamieńca, jak również administratora apostolskiego metropolii kijowskiej.

W okresie II wojny światowej szykanowany i inwigilowany przez Niemców. 11 kwietnia 1945 roku zostaje aresztowany przez Sowietów i zesłany na Syberię, spędził w łagrach 18 lat.

Dzięki interwencji papieża Jana XXIII zostaje zwolniony 6 lutego 1963 i zmuszony do wyjazdu (9 lutego) do Rzymu, gdzie rezydował do końca życia.

Wziął udział w trzech sesjach Soboru Watykańskiego II. 23 grudnia 1963 papież Paweł VI nadał mu tytuł arcybiskupa większego i mianował go członkiem Kongregacji Wschodniej. 22 lutego 1965 papież Paweł VI wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera S. Atanasio. W kolejnych latach uczestniczył w watykańskich sesjach Światowego Synodu Biskupów (1967, 1969, 1971, 1974, 1977, 1980).

W roku 1969 dokonał konsekracji Katedry św. Zofii w Rzymie. Przy tej katedrze zostały zorganizowane wydziały teologii, filozofii i studiów humanistycznych. W roku 1980 uczestniczył w pracach Synodu Biskupów Ukraińskich w Rzymie, zwołanego przez Jana Pawła II

Po ukończeniu 80 lat utracił prawo udziału w konklawe i nie uczestniczył w dwukrotnych wyborach papieża w 1978. W 1975 otrzymał tytuł patriarchy Kijowa - Halicza (obrządku ukraińskiego).

Zmarł w Rzymie, 13 września został początkowo pochowany (zgodnie z jego wolą ) w krypcie katedry św. Zofii w Rzymie, przy via Boccea. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył abp. Myrosław Lubacziwśkyj, jego następca. 27 sierpnia 1992 zwłoki metropolity przewieziono do Lwowa i w ósmą rocznicę śmierci 8 września 1992 złożono w krypcie katedry metropolitalnej (Katedra Świętego Jura).