Henryk Bagiński ps. Józef Chłopski (ur. 19 stycznia 1888 w Klwowie k. Opoczna, zm. 13 grudnia 1973 w Warszawie) – historyk wojskowości, inżynier, pułkownik WP, instruktor harcerski, harcmistrz.

Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się ochotniczo w stopniu podporucznika do Legionu Puławskiego przy armii rosyjskiej, później do I Dywizji Strzelców Polskich. Po rewolucji w 1917 roku znalazł się w I Korpusie Polskim dowodzonym przez gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego, zaś po jego rozwiązaniu – na Kubaniu w dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego, z którą w 1919 roku w stopniu kapitana wrócił do kraju.

Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej rozpoczął służbę w Sztabie Głównym WP, był też wykładowcą w tejże szkole. W roku 1920 mianowany podpułkownikiem, lecz z powodu przekonań politycznych, aż do wybuchu II wojny światowej nie był awansowany.

Wydał do 1939 roku dwie podstawowe prace: Wojsko polskie na Wschodzie 1914-1920 (1921), oraz U podstaw organizacji Wojska Polskiego 1908-1914 (1935). W tej ostatniej, wydanej pod sentymentalnym pseudonimem z okresu konspiracji, wiele miejsca poświęcił polskiemu skautingowi. Napisał też kilka książek na temat dostępu Polski do morza, m.in. Polska i Bałtyk.

Po ewakuacji we wrześniu 1939 roku, przedostał się do Francji, gdzie został przyjęty przez gen. Władysława Sikorskiego do Sztabu Głównego i mianowany pułkownikiem. Po upadku Francji znalazł się w Anglii i pracował tam jako wykładowca w Centrum Wyszkolenia.

Po wojnie wrócił do Polski i został zweryfikowany w Ludowym Wojsku Polskim jako pułkownik i wykładowca w Wyższej Szkole Wojennej. Od 1948 do 1951 roku pracował w Ministerstwie Żeglugi, a następnie w Bibliotece Narodowej przy sporządzaniu katalogu przedmiotowego zasobu dzieł o wojskowości.

Zmarł 13 grudnia 1973 roku i pochowany został w grobie rodzinnym na Powązkach w Warszawie.