Julian Baltazar Marchlewski ps. Karski, Kujawiak (ur. 17 maja 1866, Włocławek - zm. 22 marca 1925, Nervi) - polski i radziecki działacz komunistyczny, z wykształcenia ekonomista.

Założyciel w 1899 r. Związku Robotników Polskich, od 1900 w SDKPiL, członek Zarządu Głównego, później przywódca partii i jej ideolog. Redagował czasopisma Czerwony Sztandar, Przegląd Socjalistyczny oraz Sprawę Robotniczą. W latach 1893-1905 na emigracji (Szwajcaria, Niemcy), chłonął nowinki tamtejszej myśli socjaldemokratycznej. Uczestnik rewolucji 1905-1907. Po rewolucji przebywał w Niemczech, gdzie przyłączył się do lewego skrzydła SPD. W 1918 zdecydowanie sprzeciwiał się odzyskaniu przez Polskę niepodległości uważając, że jedynym sposobem rozwiązania kwestii narodowej jest przeprowadzenie rewolucji socjalistycznej oswabadzającej proletariat i narody uciskane spod panowania, zarówno militarnego jak i ekonomicznego, mocarstw światowych. W 1919 r. współtwórca Międzynarodówki Komunistycznej, 1920 postawiony przez Lenina na czele Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski w Białymstoku. 1922 szef Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom. Wybitny znawca tematyki rolnej, przygotował program WKP(b) w stosunku do rolników. Zmarł w trakcie pobytu wczasowego we Włoszech.

Publikacje naukowe i ideologiczne: Fizjokratyzm w dawnej Polsce (1896), Stosunki ekonomiczno-społeczne na ziemiach zaboru pruskiego (1903), Polskie programy burżuazyjne w kwestii rolnej (1908).

Imieniem Marchlewskiego nazwano po 1926 roku polski obwód autonomiczny na Ukrainie (tzw. Marchlewszczyzna, obecnie Dowbysz). Również obecna aleja Jana Pawła II w Warszawie nosiła jego imię.