Order Orła Białego – najstarsze i najwyższe odznaczenie państwowe Rzeczypospolitej Polskiej, nadawane za znamienite zasługi cywilne i wojskowe dla pożytku Rzeczypospolitej Polskiej, położone zarówno w czasie pokoju jak i w czasie wojny. Nie dzieli się na klasy. Nadawany jest najwybitniejszym Polakom oraz najwyższym rangą przedstawicielom państw obcych.

Order Orła Białego noszony jest na wstędze błękitnej przewieszonej przez lewe ramię do prawego boku. Gwiazdę Orderu, niegdyś haftowaną, nosi się na lewej piersi.

Order został ustanowiony 1 listopada 1705 przez króla Augusta II w Tykocinie. Otrzymywali go w czasie I Rzeczypospolitej głównie magnaci, którzy wsparli króla w elekcji: Karol Stanisław Radziwiłł, Hieronim Lubomirski, Michał Kazimierz Ogiński, Ignacy Krasicki, Stanisław Kostka Potocki, Stanisław Małachowski, ale także ataman Iwan Mazepa. W czasach Augusta III stracił nieco renomę, gdyż minister Henryk Brühl masowo go sprzedawał. Za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego Order Orła Białego nadano na rozkaz carycy Katarzyny II wielu Rosjanom. Order wygasł po III rozbiorze.

Ponownie został ustanowiony w 1807 jako najwyższe odznaczenie Księstwa Warszawskiego i później kongresowego Królestwa Polskiego. Jednak po upadku powstania listopadowego w 1831 wraz z Orderem Świętego Stanisława włączony został w poczet odznaczeń rosyjskich i był nadawany przez carów jako Królewsko-Carski Order Orła Białego, co było szczególną uzurpacją polskich narodowych insygniów i nie należy go traktować jako kontynuację polskiego orderu rycerskiego. W systemie rosyjskim zajmował trzecie miejsce po orderze św. Andrzeja Powołańca oraz równorzędnych orderach św. Aleksandra Newskiego i św. Katarzyny Męczennicy. Carowie nadali go 1017 osobom.

Został odnowiony przez Sejm Rzeczypospolitej ustawą z dnia 4 lutego 1921 jako najwyższe odznaczenie państwowe. Otrzymał wówczas także nowy wygląd. W okresie międzywojennym nadany został 24 obywatelom polskim i 87 cudzoziemcom (w tym 33 monarchom i prezydentom, 10 premierom, 12 członkom rodzin panujących, 15 ministrom).

Po II wojnie światowej order nadawany nie był, posiadali go z racji urzędu tylko prezydenci RP na uchodźstwie, choć oficjalnie w PRL nigdy tego odznaczenia nie zniesiono. Dekret PKWN z 22 grudnia 1944 o orderach, odznaczeniach oraz medalach wymieniał Order Orła Białego jako jedno z odznaczeń państwowych, nadawanych przez Prezydium KRN, lecz nie był on nadawany, a w 1949 jako najwyższe odznaczenie zastąpił go Order Budowniczych Polski Ludowej. Ustawa z 17 lutego 1960 o orderach i odznaczeniach już nie wymieniała Orderu Orła Białego. Na emigracji, do 1989, Order z kolei nadano tylko czterem osobom (Herman Lieberman, Władysław Sikorski, Tadeusz Tomaszewski, Eustachy Sapieha), nie licząc sześciu prezydentów na Uchodźstwie, którzy stawali się kawalerami Orderu z mocy wyboru.

23 grudnia 1992 został restytuowany ustawą z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. Nr 90, poz. 490 ze zmianami). Order obecnie nadawany jest przez Prezydenta RP. Pierwszymi osobami, które otrzymały go po 1989, z rąk prezydenta Lecha Wałęsy, byli Jan Paweł II i król Szwecji Karol XVI Gustaw Bernadotte (w 1993, ale papież odebrał swój order dopiero 22 maja 1995 w czasie pielgrzymki do kraju).