Kazimierz Raszewski hrabia Grzymała (ur. 29 lutego 1864, majątek Jasień, pow. Kościan, zm. styczeń 1941, Poznań) – podpułkownik niemieckich huzarów i generał broni Wojska Polskiego.


W czasie I wojny światowej był zastępcą dowódcy 16 Szlezwicko-Holsztyńskiego Pułku Huzarów Cesarza Austrii Franciszka Józefa I stacjonującego w Schleswigu. W styczniu 1915 został dowódcą tego pułku. Jesienią 1917 pod Dyneburgiem mianowany został dowódcą spieszonej Brygady Strzelców Konnych. 27 stycznia 1918 awansował na podpułkownika. W kwietniu tego roku przeniesiony na front francuski i mianowany zastępcą dowódcy pułku piechoty, a następnie dowódcą Samodzielnej Brygady Piechoty. Koniec wojny zastał go w Lotaryngii. W styczniu 1919 powrócił do Poznania i wziął udział w powstaniu wielkopolskim.

Do Armii Wielkopolskiej przyjęty został w stopniu pułkownika i 15 stycznia mianowany dowódcą 3 Pułku Ułanów Wielkopolskich. 20 marca tego roku mianowany szefem Wydziału Wojskowego Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu. 1 kwietnia dekretem NRL mianowany generałem podporucznikiem. Od 10-19 września dowódca Grupy Operacyjnej Pomorze, 19 września 1919 – 2 czerwca 1920 dowódca 6 Dywizji Piechoty, a potem do lipca 1920 Grupy Operacyjnej złożonej z 6 i 17 Dywizji Piechoty. Od lipca do sierpnia 1920 dowódca 2 Armii na froncie bolszewickim. Zawiódł jako dowódca operacyjny. W sierpniu 1920 usunięty ze stanowiska dowódcy armii i mianowany dowódcą Grupy Operacyjnej Pomorze i linii Wisły. Od końca sierpnia 1920 do kwietnia 1925 był dowódcą Okręgu Generalnego Poznań, a później Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W 1921 został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. 28 maja 1925 awansował na generała broni, a z dniem 31 maja tego roku przeniesiony w stan spoczynku.

Na emeryturze zamieszkał w Poznaniu. Przewodniczył organizacji polskich monarchistów, utrzymywał kontakty z towarzyszami broni z armii niemieckiej i uczestniczył w ich zjazdach w Niemczech. Po wkroczeniu Niemców w 1939 do Poznania aresztowany i uwięziony przez gestapo. Uwolniony w styczniu 1941, wkrótce zmarł. Pochowany 17 stycznia 1941 na cmentarzu górczyńskim.

Odznaczony: Virtuti Militari, Polonia Restituta 3 kl., dwukrotnie Krzyżem Walecznych.