Grzegorz Korczyński, pseudonim Grzegorz, właśc. Stefan Kilanowicz (ur. 17 czerwca 1915, zm. 22 października 1971), polski działacz komunistyczny, generał Ludowego Wojska Polskiego, funkcjonariusz organów bezpieczeństwa (MBP) i szef Zarządu II Szt.Gen.WP - wywiadu wojskowego PRL-u.
Brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 po stronie republikańskiej. W 1944 roku był dowódcą obwodu lubelskiego Armii Ludowej. W 1945 dokonywał pacyfikacji wiosek na terenie Lubelszczyzny. W latach 1946-1948 pełnił funkcję wiceministra w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. W 1947 był zastępcą do spraw bezpieczeństwa dowódcy Grupy Operacyjnej "Wisła" podczas Akcji "Wisła". Aresztowany 21 maja 1950 przez grupę operacyjną Biura Specjalnego MBP i po 4 latach śledztwa oskarżony i skazany w dniu 22 maja 1954 na dożywocie m .in. za mordy na ludności żydowskiej, MBP zamierzała także wykorzystać materiał dowodowy aby skłonić Korczyńskiego do zeznań przeciwko Władysławowi Gomułce. Więziony w latach 1950-1956. 24 grudnia 1954 Sąd Najwyższy zmienił wyrok na 15 lat więzienia, na wolność wyszedł po objęciu władzy przez Władysława Gomułkę w 1956. Wiceminister obrony narodowej w latach 1965-1971. Od końca grudnia 1956 do lipca 1965 roku szef Zarządu II Wywiadowczego Sztabu Generalnego WP - wywiadu wojskowego. Od 1965 Główny Inspektor Obrony Terytorialnej, od 1968 roku w stopniu generała broni. W wydarzeniach marcowych 1968 roku należał do wewnątrzpartyjnego stronnictwa "partyzantów" Mieczysława Moczara. W grudniu 1970 roku dowodził oddziałami Wojska Polskiego pacyfikujących demonstracje robotnicze na Wybrzeżu, był jednym z głównych odpowiedzialnych za masakry robotników w czasie tamtych wydarzeń i został za to usunięty z zajmowanych stanowisk, a następnie wysłany jako ambasador do Algierii. Zmarł w 1971 prawdopodobnie popełniając samobójstwo.