Sipo (niem. Sicherheitpolizei - Policja bezpieczeństwa) - stosowane w nazistowskich Niemczech określenie połączonych Gestapo i Sicherheitsdienst (SD), funkcjonujące w latach 1934-1939. Nazwa powstała po tym jak Pruska Tajna Policja została włączona do SS, zaś zarówno Gestapo, jak i SD znalazły się pod wspólnym kierownictwem szefa tego ostatniego, Reinharda Heydricha.

W 1936, kiedy zostały utworzone Kriminalpolizei (Kripo) i Ordnungspolizei (Orpo), policja bezpieczeństwa znalazła się na czele hierarchii państwowej policji Rzeszy, znanej głównie ze skróconych nazw: Sipo, Kripo i Orpo.

Mimo wspólnego zarządu, między oboma służbami w ramach Sipo wielokrotnie dochodziło do sporów kompetencyjnych, głównie z powodu poglądów Heinricha Müllera, szefa Gestapo, uważającego kierownictwo SD za niekompetentne.

Powstanie RSHA w 1939 przyniosło koniec działalności Sipo w sensie organizacyjnym, choć nazwa ta była jeszcze długo w użytku, korzystali z niej miejscowi dowódcy noszący tytuł Inspektor Sicherheitspolizei und SD, odpowiedzialnego zarówno przed RSHA, jak i miejscowymi Szefów SS i Policji. W dalszym ciągu dla personelu sił bezpieczeństwa (SD, Gestapo, Kripo i Orpo) na danym terenie istniało wspólne kierownictwo.

Po zakończeniu II wojny światowej pojęcie Sicherheitpolizei przetrwało na terenie NRD, będąc potoczną nazwą pewnych jednostek organizacyjnych tajnych służb wschodnioniemieckich.

Nazwą Sipo określano też niemiecką formację policyjną na Górnym Śląska istniejącą od wiosny 1919 do 4 października 1920 roku.