Galicyjskie pułki policyjne SS stały się poważnym wzmocnieniem sił przeciwpartyzanckich po obu stronach rzeki Bug (pułki nr 4. i 5.), we Francji (pułki 6. i 7.) oraz w Holandii (pułk nr 8.) w Maastricht. Jednostki te istniały do pierwszej połowy 1944 r., kiedy to, po ich rozformowaniu, służący w nich Ukraińcy zostali użyci do odtworzenia zniszczonej w „kotle" pod Brodami 14. Galicyjskiej Dywizji Waffen SS.

W marcu oba galicyjskie pułki policyjne przeszły pod komendę dowódcy SS i policji w Krakowie, który – pomimo wcześniejszych rozkazów i ponagleń – odesłał je do rozformowania dopiero w czerwcu 1944 r.21 Galicyjskie pułki pomagały zwalczać polską partyzantkę w Krakowskiem i Rzeszowskiem.

W latach 1941–1944 na okupowanych terenach wschodnich oraz w Generalnym Gubernatorstwie utworzono łącznie 220 cudzoziemskich batalionów policji pomocniczej, z tego 54 ukraińskie, 45 łotewskich, 36 litewskich, 32 estońskie, 24 kozackie, 13 białoruskich, 10 tatarskich, 3 kaukaskie, 1 polski i 1 dywizjon artylerii o mieszanym narodowościowo składzie. Służyło w nich jednorazowo ok. 120 tys. obcokrajowców ze Wschodu.

Oprócz tego na Ukrainie utworzono 12 trzybatalionowych pułków policyjnych, składających się w 60% z Ukraińców, a w 40% z Niemców i volksdeutschów. 31. strzelecki pułk policyjny (Polizei Schützen Regiment 31. – dowódca pułkownik policji porządkowej Heinrich Hannibal22)został sformowany w Chersoniu 21 kwietnia 1943 r. Pierwszy batalion pułku był jednostką czysto niemiecką. Był to dotychczasowy I. batalion 12. pułku policyjnego SS (SS-Polizei Regiment 12.). Dwa pozostałe bataliony zostały 14 maja 1943 r.sformowane z Ukraińców w Ureczju. II batalion sformowano z ukraińskich policjantów z Schuma Btl. 51. Dowództwo batalionu objął major policji porządkowej Heinrich Richter. III batalion sformowano z ukraińskich policjantów z Schuma Btl. 54. Dowództwo nowego batalionu objął major policji porządkowej dr von Pasquali. W lipcu 1943 r. pułk wzmocniono o 4. kompanię broni ciężkich. Jej dowódcą został porucznik policji porządkowej Richard Schünemann. Jednostkę rozformowano 30 sierpnia 1944 r.

Kolejny, według numeracji, pułk – Polizei Schützen Regiment 32 – nie zakończył formowania. Co prawda 21 kwietnia 1943 r. utworzono sztab pułku i I batalion z III./SS-Pol. Rgt 17, a nawet 16 maja tegoż roku zapoczątkowano formowanie z Ukraińców II. i III. batalionów 32. Pułku23 w Lublinie oraz sformowano 4. kompanie ckm24, to już 5 lipca 1943 r. sztab pułku i I. batalion przemianowano na sztab i I. batalion Galizische SS Freiwillige Regiment 5. Dowódcą pułku pozostał podpułkownik policji porządkowej Franz Lechthaler. Z Ukraińców z batalionów II. i III. 16 sierpnia 943 sformowano Schutzmannschafts Btl. 206.

Polizei Schützen Regiment 33 rozpoczął formowanie 21.04.1943 r. Wówczas utworzono sztab pułku i przemianowano I./SS-Pol. Rgt 20 na I. batalion 33. pułku. Do pułku włóczono również 52. policyjną kompanię łączności (Polizei Nachrichten Kompanie 52). 14 maja 1943 r. utworzono z Ukraińców II. i III. bataliony/33. Batalion II sformowano z ukraińskich policjantów z Schuma Btl. 58. Dowództwo batalionu objął major policji porządkowej Pfeiler, a III batalion sformowano z ukraińskich policjantów z Schuma Btl. 59. Dowództwo nowego batalionu objął kapitan policji porządkowej Zimmermann. Pułk , którym dowodził podpułkownik żandarmerii Ernst Köllner25, istniał do 6.04.1944 r.

Sztab kolejnego pułku (Polizei Schützen Regiment 34) utworzono 21 kwietnia 1943 r. Jego dowództwo objął podpułkownik policji porządkowej Martin Diez26. I. batalionem 34. pułku stał się I./SS-Pol. Rgt 21. 14 maja utworzono II. i III./34. z Ukraińców. II batalionem dowodził kapitan policji porządkowej Helmuth Ganz. Dowództwo III batalionu objął major policji porządkowej Nachtwey, a po nim major policji porządkowej Pohmann. 4.01.1945 r. batalion liczył 12 oficerów i 470 podoficerów i szeregowych27. Pułk został rozformowany 5.02.1945 r.

Ostatnim ukraińskim pułkiem policyjnym był Polizei Schützen Regiment 35. Dowodził nim podpułkownik policji porządkowej Friedrich Korff28. 21 kwietnia 1943 r. utworzono sztab pułku, i I./35. z III./SS-Pol. Rgt 24. 14.05.1943 r. utworzono II. i III./35. z Ukraińców. Dowództwo II batalionu objął major policji porządkowej Kissel, a III major policji porządkowej Mühle. 6 kwietnia 1944 r. pułk został rozformowany.

Ukraińcy służyli również w Wojskach Lądowych (Heer). Na podstawie rozkazu z 29 maja 1943 r. wprowadzono dla nich rozpoznawcze oznaki naramienne, określające pochodzenie narodowe żołnierzy jednostek „Osttruppen". W ten sposób jednostki ukraińskie nosiły tarcze naramienne świadczące o przynależności do Ukraińskiej Armii Wyzwoleńczej (Ukrainśke Wyzwilne Wijsko – UWW)29. Była to jednakże tylko propagandowa fikcja. Armia taka nigdy nie powstała, a dowódcom tworzącym w ostatnich tygodniach II wojny światowej formacje narodowe nigdy nie udało się zgromadzić pod swoimi rozkazami wszystkich jednostek, w których służyli ich rodacy, zwłaszcza że jednostkach podległych OKH służyło ich ok. 220 tys., a na ponad 300 cudzoziemskich batalionów wschodnich były 74 złożone z Ukraińców lub z ukraińską większością.

Inna wielka jednostka ukraińska powstała pod koniec marca 1945 r. Była to sformowana z jeńców sowieckich i robotników przymusowych Brygada Przeciwpancerna „Wolna Ukraina", dowodzona przez płk. Petra Diaczenkę30. Znalazła się ona w połowie kwietnia 1945 r. w okolicach Budziszyna na Łużycach. Podczas walk, prowadzonych m.in. przeciwko polskim żołnierzom 2. Armii WP, jednostka poniosła duże straty31. W następnych dniach Ukraińcy prowadzili zakończone powodzeniem walki o zdobycie Görlitz-Lobau, za co płk Diaczenko został odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy. W maju 1945 r. części brygady udało się przeprawić przez Łabę i oddać w ręce Amerykanów

7