Stefan Dziubyna 



Stefan Dziubyna urodził się w 1913 roku. W odróżnieniu od ojca uważał się za Ukraińca. W 1933 roku został skazany na 10 miesięcy aresztu w zawieszeniu za "szerzenie nacjonalizmu ukraińskiego". Na księdza został wyświęcony w 1938 roku. Pracę duszpasterską zaczął po sąsiedzku, w Żdyni. W czasie okupacji był katechetą w Ukraińskim Seminarium Nauczycielskim w Krynicy a po wojnie proboszczem w Nowej Wsi. W 1947 roku trafił do obozu w Jaworznie. Po zwolnieniu pracował w łacińskim klasztorze w Warszawie, jednocześnie pomagając w pracy duszpasterskiej o. Ripeckiemu, który pod Ełkiem, jako jedyny na północy, mimo zakazu, nadal odprawiał msze w obrządku greckokatolickim. Po 1956 roku ks. Dziubyna z kilkoma innymi księżmi zaczął odbudowywać greckokatolickie życie religijne. Często wtedy występował do prymasa Stefana Wyszyńskiego i biskupów z protestami przeciwko dyskryminacji grekokatolików przez księży obrządku łacińskiego. Cieszył się jednak sympatią Prymasa, który w 1977 roku mianował go generalnym wikariuszem dla grekokatolików. Stanowisko to ks. Dziubyna stracił w 1981 roku po napisaniu listu protestacyjnego do Watykanu w sprawie dyskryminacji grekokatolików. Z funkcji odwołał go prymas Glemp. W 1996 roku ukazały się wspomnienia o. Dziubyny "I stwerdy diło ruk naszych"