Stefan Dziubyna
Stefan Dziubyna
urodził się w 1913 roku. W odróżnieniu od ojca uważał się za
Ukraińca. W 1933 roku został skazany na 10 miesięcy aresztu w
zawieszeniu za "szerzenie nacjonalizmu ukraińskiego". Na księdza został
wyświęcony w 1938 roku. Pracę duszpasterską zaczął po sąsiedzku, w
Żdyni. W czasie okupacji był katechetą w Ukraińskim Seminarium
Nauczycielskim w Krynicy a po wojnie proboszczem w Nowej Wsi. W 1947
roku trafił do obozu w Jaworznie. Po zwolnieniu pracował w łacińskim
klasztorze w Warszawie, jednocześnie pomagając w pracy duszpasterskiej
o. Ripeckiemu, który pod Ełkiem, jako jedyny na północy,
mimo zakazu, nadal odprawiał msze w obrządku greckokatolickim. Po 1956
roku ks. Dziubyna z kilkoma innymi księżmi zaczął odbudowywać
greckokatolickie życie religijne. Często wtedy występował do prymasa
Stefana Wyszyńskiego i biskupów z protestami przeciwko
dyskryminacji grekokatolików przez księży obrządku łacińskiego.
Cieszył się jednak sympatią Prymasa, który w 1977 roku mianował
go generalnym wikariuszem dla grekokatolików. Stanowisko to ks.
Dziubyna stracił w 1981 roku po napisaniu listu protestacyjnego do
Watykanu w sprawie dyskryminacji grekokatolików. Z funkcji
odwołał go prymas Glemp. W 1996 roku ukazały się wspomnienia o.
Dziubyny "I stwerdy diło ruk naszych"